Piasty różnią się wieloma szczegółami budowy, z których najważniejsze to:

sposób łożyskowania:

• najtańsze piasty posiadają zwykle dwa proste łożyska kulkowe na obu skrajach wałka, które są wciśnięte między wałek i obudowę. Wianki z kulkami są w takich piastach zabezpieczone przed wypadnięciem przez nakrętki kontrujące, którymi można też regulować docisk kulek do bieżni, czyli tzw. luz w piastach. Z tego rodzaju piast nie można wymontować całych łożysk, gdyż ich bieżnie są na stałe zespolone z obudową. Gdy bieżnie łożysk się zużyją trzeba wymieniać całe piasty.

• piasty na łożyskach maszynowych posiadają zwykle dwa standardowe, nierozbieralne łożyska maszynowe, które wciska się między pierścienie zamontowane na wałku i wewnętrznej części obudowy. Nakrętki kontrujące trzymają tylko łożyska w miejscu i nie można za ich pomocą regulować docisku kulek do bieżni. Zaletą tego rozwiązania jest to, że po zużyciu się łożysk można je po prostu wymontować, natomiast wadą jest masa takich piast i stosowanie łożysk, które nie są projektowane specjalnie do znoszenia obciążeń występujących w trakcie jazdy rowerem.

• piasty pakietowe - posiadają one specjalnie projektowane dla rowerów zespoły od 3 do 5 łożysk. Układ i konstrukcja łożysk jest tak dobrana aby zoptymalizować ich masę i zapewnić jak najdłuższą i jak najgładszą ich pracę. Niektóre rodzaje takich piast są nierozbieralne, podczas gdy inne można rozłożyć na części - jednak wymiana poszczególnych łożysk jest kosztowna, gdyż nie są to łożyska standardowe i trzeba je nabywać u producenta piast. W tego rodzaju pakietach stosuje się nie tylko łożyska kulkowe, ale także baryłkowe, igłowe itp. Tego rodzaju łożyskowanie jest spotykane w najdroższych piastach do rowerów szosowych i górskich. Oprócz tego w wielu rodzajach droższych piast - zwłaszcza górskich - bardzo istotną sprawą jest izolacja łożysk od brudu. Stosuje się tu rozmaite systemy uszczelek oraz metalowe systemy labiryntowe. Czym droższa piasta tym zwykle posiada skuteczniejszą izolację od otoczenia.