Konstrukcja

Większość obręczy produkuje się z wcześniej przygotowywanych w hutach profili metalowych (zwykle ze stopów stali lub częściej aluminium), które się tnie, dziurkuje i zagina w okrąg a na koniec łączy za pomocą kleju lub spawu.

Najtańsze obręcze produkuje się z prostych profili w kształcie litery "U", przy czym końce litery "U" są lekko zwijane do środka aby utrzymywały one w miejscu kołnierz opony.

Droższe odmiany są produkowane ze specjalnie projektowanych profili, w których występują dwie, cztery lub nawet pięć komór - czyli wyraĄnie oddzielonych od siebie przestrzeni. Takie rozwiązanie poprawia sztywność i wytrzymałość obręczy. Dodatkowo, w obręczach wielokomorowych nie ma ryzyka, że za długa szprycha będzie przebijała dętkę, gdyż między nią i dętką znajduje się dodatkowa warstwa metalu. W profilu obręczy wierci się otwory, przez które będą przechodziły nyple i szprychy. Otworów tych może być od 28 do 36, przy czym najczęstszą liczbą jest 32 lub 34. W tańszych obręczach otwory te są co najwyżej szlifowane, natomiast w droższych są na nie nabijane pierścienie, zwane "oczkami" lub "kapslami". Pierścienie te znacznie wydłużają czas eksploatacji obręczy, gdyż obręcze zaczynają zwykle pękać właśnie w okolicach otworów. Dodatkowo pierścienie te znacznie ułatwiają centrowanie kół, gdyż łatwiej się w nich obraca nyplami.

W przypadku obręczy do hamulców szczękowych bardzo istotne jest też wykonanie bocznych powierzchni obręczy, które powinny być możliwie jak najbardziej równe i gładkie. W przeciwnym razie hamowanie odbywa się z piskiem i szybkim zużywaniem się klocków hamulcowych. W tanich obręczach powierzchnie boczne są zwykle tylko szlifowane, a i to nie zawsze. W droższych są one często pokrywane warstwą ceramiczną, która spowalnia ścieranie się klocków i samych powierzchni i przy okazji niemal w 100% eliminuje problem piszczenia.