Klasyczny układ napędowy składać się musi z zespołu zębatek przednich napędzanych bezpośrednio za pomocą nóg przy pomocy korb i pedałów. Zębatki przednie są połączone łańcuchem z zespołem zębatek napędzających bezpośrednio tylne koło.

Przepisy UCI nie określają maksymalnej liczby tylnych i przednich zębatek, oraz mechanizmu zmiany przełożeń, ale określają maksymalne i minimalne przełożenie jakie za ich pomocą można osiągnąć. UCI dość długo utrzymywała zasadę, że rower szosowy może mieć maksymalnie 10 przełożeń (dwie zębatki z przodu i 5 z tyłu), obecnie jednak odstąpiono od tego i współczesne rowery szosowe posiadają zwykle dwie zębatki z przodu i 9-10 zębatek z tyłu co daje razem 20 różnych przełożeń. W niektórych etapach górskich stosuje się ostatnio nawet trzy zębatki przednie uzyskując 30 przełożeń (czyli więcej niż w rowerach górskich). Klasyczna rama składać się musi z głównego trójkąta, o określonych przez UCI rozmiarach maksymalnych i minimalnych, trójkąta tylnego oraz przednich widełek, których rozmiary i budowa są także ściśle zdefiniowane przez UCI.

Współcześni producenci osprzętu i ram do rowerów szosowych "stają na głowie" aby osiągnąć jak najmniejszą masę, jak najwięcej przełożeń i jak najmniejsze opory aerodynamiczne produkowanych rowerów i nie przekroczyć przy tym norm i definicji narzucanych przez UCI. Osiąga się to poprzez stosowanie ultralekkich i ultrawytrzymałych materiałów jak karbon, duraluminium, tytan, włókna aramidowe, oraz poprzez stosowanie jak najmniejszych ilości tych materiałów. Wiąże się to niestety z dużą nietrwałością i delikatnością tych rowerów. Osprzęt do tych rowerów jest często tak mocno "odchudzony", że całkowicie zużywa się w ramach jednych zawodów, a niektóre części (tylne zębatki, łańcuch i koła) wymienia się po każdym etapie zawodów. Obecnie, najlżejsze rowery szosowe są budowane z ram karbonowych o spłaszczonych przekrojach. Osiągają one masy rzędu 6.5-7 kg.