Rozróżniamy następujęce rodzaje amortyzatorów:

• Amortyzatory sprężynowe
  Najprostsza i najmniej zawansowana konstrukcja amortyzatora jaki można znaleźć w rowerze.  Elementem tłumiąco – sprężynującym jest sprężyna pracująca w  goleniu, w wyniku czego powstaje opór cierny. Rozwiązanie o znajduje rozwiązanie w najtańszych rowerach.
• Amortyzatory elastomerowe
  Mamy tu do czynienia z nieco bardziej zaawansowaną budową amortyzatora. Elementem zastępującym sprężynę ( amortyzator sprężynowy ) jest elastomer, zachowujący się podobnie jak sprężyna, z ta różnicą że jest on również elementem tłumiącym. Dzięki swym właściwością elastomer szybko się ściska a wolno rozpręża. Twardość takiego amortyzatora można płynnie regulować poprzez wymianę wałków elastomera na taki który posiada odpowiednie wartości dla nas.
  Zalety: niska waga i cena
  Wady: wrażliwość podatność na temperatury
• Amortyzatory elastomerowo-sprężynowe
  Resorowanie jest realizowane zarówno przez elastomer jak i sprężynę. Dzięki temu możliwe jest zwiększenie skoku. Oczywiście zostaje to odkupione większą wagą.
• Amortyzatory olejowo-sprężynowe
  Elementem ściskanym  jest sprężyna wykonana ze stali chromowo-molibdenowej, lub w najlżejszych i najdroższych wersjach z tytanu. Rolę tłumika drgań stanowi  olej,  który jest najdoskonalszym, jak dotąd medium tłumiącym, o czym może świadczyć jego powszechne stosowanie w amortyzatorach w samochodach, czy motocyklach. Tłumienie odbicia odbywa się spowolnienie przepływającego oleju pomiędzy odpowiednim systemem kanalików, tłoczków i zaworków. W uproszczeniu: podczas ściskania amortyzatora olej jest przetłaczany przez otworki o średnicy większej, a w drodze powrotnej zaś o średnicy mniejszej co powoduje wytracenie energii odbicia.
  Zalety: dzięki liniowej charakterystyce ugięcia sprężyny, amortyzatory pozwalają wykorzystać w sposób płynny cały skok widelca.
  Regulacja - twardość zawieszenia (przez wymianę sprężyny) oraz stopień tłumienia (przez zmianę gęstości oleju).Olej stanowiący medium tłumiące może znajdować się w zamkniętym cartidge lub w otwartej kąpieli.
  Zamknięty cartidge olejowy - zamknięty i fabrycznie uszczelniony cylinder w którym znajduje się jeden, lub więcej tłoków posiadających otwory, przez które przepływa olej.
  Zalety:  bardzo dobre tłumienie oraz "czystość" konstrukcji - rozbierając amortyzator, nie musimy się martwić że wycieknie nam olej.
  Wady:   duża masa, oraz konieczność wymiany całego kompletnego cartidge’a w przypadku jego awarii bądź uszkodzenia.
  Otwarta kąpiel olejowa - sprężyna jest zanurzona bezpośrednio w oleju, więc rozbierając widelec musimy uważać żeby go nie wylać. Tłumienie jest realizowane  przez tłok z otworkami. Olej służy nie tylko do tłumienia, ale i do smarowania całej wewnętrznej konstrukcji oraz odprowadzania ciepła powstałego przy przeciskaniu się oleju przez otwory.
  Zalety i wady:  gorsze tłumienie niż w zamkniętym systemie, niższa waga.
  W amortyzatorach sprężynowo-olejowych problemem może być powstawanie podciśnienia spieniającego oleju co powoduje spadek tłumienia.
  Zastosowanie:  amortyzatory tego typu mają zastosowanie przede wszystkim w rowerach zjazdowych,  tam gdzie nie jest istotna najniższa waga
• Amortyzatory powietrzne
  Powietrze stanowi zarówno element ściskany jak i tłumiący, jest rzadko spotykana konstrukcją. Największą zaletą zastosowanego medium jest jego waga - jak wiadomo powietrze nie waży wiele. Ten typ wymaga jednak zastosowania wysokiej jakości uszczelnień.
• Amortyzatory olejowo-powietrzne
  Jest wynikiem połączenia najlepszych cech amortyzatorów powietrznych oraz olejowych: niskiej wagi, dużej czułości i dobrego tłumienia. Funkcję sprężynowania pełni tutaj powietrze, a tłumiącą olej. Amortyzatory tego typu należą do najwyższej klasy, są lekkie i doskonale spełniają swoje zadanie tłumienia wszelkich nierówności. Z powodu wysokiego stopnia skomplikowania, nie należą do najtańszych. Również wszechstronna regulacja zarówno resorowania - przez zmiany ciśnienie powietrza, jak i tłumienia -przez zmianę gęstości oleju przysparza im wielu zwolenników.
  Wada:  progresywna charakterystyka ugięcia - im bardziej sprężone jest powietrze tym bardziej twardy robi się widelec (podobny efekt można zauważyć przy ściskaniu strzykawki)